प्रयोगकर्ता वार्ता:Sajanabin

घर सजनबिन् कथा

घर

---

पूर्वजानेबसपार्कमाअचानकप्रमिलालाईदेखेँ।केहीमिनेटचिन्नसकिनँ - होकिहोइनभन्नेलाग्यो।जेजसोपर्लाभनेरमउनकोनजिकैगएँरसोधेँ - एक्सक्युजमी ?तपाईंप्रमिलाजस्तोलाग्यो। उसलेमलाईहेरिन्रविस्तारैभनिन्मप्रमिलानैहुँ। 'मलाईचिन्छ्यौ ?मकोहूँ ?....' अबठम्याउनेपालोउसकोथियो।उसलेमलाईटाउकोदेखिखुट्टासम्महेरीरहाँस्नखोजीतरमलाईलाग्यो-उसलेचिनिन।ऊकुनैविदेशीझैँलाग्थी -सर्टरपैन्टलगाएकीछोटोकपालरधेरैगोरी।धेरैबेरउसलाईरहस्यमानराखीमैलेआफ्नोपरिचयदिएँमअनिल।कुनैदिनहामीमहेन्द्रमोरङक्याम्पसमासँगैपढ्थ्यौँ। 'ओन्डरफुल - युआरअनिल -माईगुडफ्रेन्ड' अनिविदेशीलेझैँमज्जालेकुमहल्लाई 'कहाँजानलागेको ?' मैलेसोधेँ।किनभनेमलाईविराटनगरसम्ममात्रजानुथियो। 'मलाईथाहाछैनअनिल !मकहाँजाँदैछु ?' उसलेसाधारणजवाफदिई, अत्यन्तगम्भीरभएर। उसकानातेदारझापामाथिए।मैलेअनुमानगरेँ- झापाकिविराटनगर ? 'मजान्दिन, कहाँजाँदैछुअनिकिनजाँदैछु' फेरित्यहीगम्भीरता।उसलाईडिस्टर्बगर्नमनलागेन।अनुमानगरेँ।कोहीकेटोसाथीलाईपर्खिरहेकीहोली।शायदऊमलाईत्योगोप्यताखोल्नचाहन्न। रात्रिबस४बजेछुट्नेभएकोलेम३बजेदेखित्यहीँथिएँ।बसपार्कमाओहोरदोहोरगरिरहेँ।बीचबीचमाप्रमिलाकोगतिविधिनिरीक्षणगर्दैघुमिरहेँ।मैलेगम्भीरतापूर्वकप्रमिलाकोअनुहारहेरेँ -ऊउमेरमैसुकेकोरूखजस्तीथिई - कताकताहराएजस्ती, आफूलाईबिर्सनचाहेजस्ती।मफ्लैसब्याकमागएँ - विराटनगरतिर।पिकनिकगर्नभेँडेटारगएको।प्रमिलालेमीठोस्वरमागाउनेरनाच्नेगरेकी।तीदिनहरूथिए, अबछैनन्।सधैँनयाँआकाशकोखोजीमाथिएँ, थियौँतरअबछैनौँ।कुनैठूलोभूकम्पलेहल्लाएरक्षतविक्षतपारीछाडिदिएकोजस्तोलाग्छयोदेश।मलाईप्रमिलाकोमायालाग्यो।मउसकोछेउमापुगेँ-प्रमिला ! मेरोगाडीछुट्नेबेलाभयो।तिमीकेगर्छ्यौं ? ऊमुस्काउनखोजीतरसकिन।अनायासभनी - मपनितिमीसँगैविराटनगरजाउँकिकसो ? 'सिटखालीछ- जाउँनतसँगै' किनहोमखुसीभए।टिकटमैलेमिलाएँरहामीदुवैसँगैबस्यौँ।गाडीलेठीकसमयमाआफ्नोरफ्तारलियो।हामीथानकोटहुँदैअगाडिबढ्यौँ।बाटोमाप्रमिलालाईमैलेसहजबनाउनखोजेँ - प्रमिला !हामीकुनैदिनयसरीनैभेँडेटारहुँदैहिलेसम्मगएकाथियौँ।त्यहाँतिमीलेतोम्बाखाएरछादेकोसम्झनाछ ? उसलेनकारात्मकभावमाटाउकोहल्लाई।उसलेमेरोकुरानैराम्ररीनसुनेकोजस्तोलाग्यो।वास्तवमाऊकुनैआकाशमाहराएकीथिई।हुनसक्छअमेरिकाको, अझन्युयोर्ककोहोस्।उसलेनिदाएजस्तोगरी।मपनिआफ्नैविगतरवर्तमानमाडुबुल्कीमारिरहेँ।विराटनगरपुगेरपिताजीलेअंशमादिनुभएकोनयाँबजाररसीतागञ्जकोजग्गाबिक्रीगर्नपाएहुन्थ्यो।आफ्नापुरानासाथीहरूजोअहिलेउद्योगपति, व्यापारीरहोटेलरभएकाथिए, तिनलाईभेटेर, पुरानोसम्झनामासाटिनपाएहुन्थ्यो।जोगबनीपुगेरकेहीनयाँडिजायनकाकुर्था, सुरुवालकिन्नपाएहुन्थ्यो।यस्ताधेरै 'हुन्थ्यो' हरूमामहराएँ।प्रमिलापनिआफ्नाविगतहरूमाहराइरहेजस्तोलाग्यो।नारायणघाटमाखानाखानगाडीरोकिएपछिमैलेप्रमिलालाई 'खानाखानजाउँ' भने।उसलेनसुनेजस्तोगरी।मैलेजोडदिएँ-प्रमिला ! बाहिरहोटेलमाखानजाउँ।अन्तकतैगाडीरोकिन्न। अबबल्लऊउठी।हामीकुनैराम्रोहोटेलमापुग्यौँ।यात्रुहरूकोत्यत्तिभीडपनिथिएन।मैलेप्रस्तावगरेँ -प्रमिला !एक्सक्युजमी !पहिलेकेहीबियरखाउँहुन्न ? बियरकोनामलिनासाथउसकोमुडअलिकतिअनभएजस्तोलाग्यो।मैलेदुइटाटुबर्गबियरझिकाएँरफ्राइडचिकेनपनि।हामीलेगिलासजुधायौँरसहजहुनखोज्यौँ। अबप्रमिलालेमलाईप्रश्नगरी -सरोज !तिमीलेमलाईकिनविराटनगरलानखोजेको ? मअलमल्लपरेँ। 'मैलेलानखोजेकोकितिमीजानखोजेको' मैलेजवाफदिएँ, अझसरोजबनायौ - मअनिललाई। एकएकगिलासबियरहामीदुबैसिध्याइसकेकाथियौँरदोस्रोकोतयारीमालाग्यौँ। 'तिमीडाक्टरकिकेभएरअमेरिकागएकोभन्नेसुनेकोथिएँ।'- मैलेसोधेँ। 'हो, साँचोहो।अरूकेकेसुनेकाथियाँैअनिल ?' 'तिमीलेकुनैडाक्टरसँगबिहेगर्यौभन्नेसम्मसुनेकोहुँ'- मैलेजाने-सुनेकोकुराभनिदिएँ। 'अरूपनिकेहीसुनेकाथियौकि !'-अहिलेऊ, धेरैगम्भीरभई -कुनैगहनभारीबोक्नपरेझैँ। बियरकोहामीतेस्रोगिलासमाथियौँ।अबऊकेहीखुल्लाभई - तिमीलाईथाहाछकिछैन ?मअमेरिकामाजेलपरेको ? 'हल्लातसुनेकोथिएँतरपत्याएकोथिइनँ।' ऊआफ्नोविगतसुनाउनचाहन्थी।त्यहीबेलागुरुजीले 'अबगाडी१५मिनेटपछिहिँड्छ, तपाईंहरूछिटोखानाखानुहोस्' भनेरफरमानजारीगरेपछिहामीदुबैजनाउठ्यौँरखानाखानेटेबलमापुग्यौँ।त्यहाँभेजरनन्भेजखानाकोसेटथियो।मैलेसोधेँ -तिमीकेलिन्छ्यौप्रमिला ? 'भेजलिन्छु' उसलेतुरुन्तैभनीरमैलेएकभेज, अर्कोनन्भेजखानाकोअर्डरगरेँ।हाम्रोअगाडिदुईथालीआइपुगे।दुबैकेहीनबोलीछिटोछिटोखाईगाडीतिरलम्क्यौँ।एकैछिनमागाडीलेआफ्नोरफ्तारलियो।कतैजाम, चक्काजाम, नारा-जुलुसमापरिएलाकिभन्नेडरमलाईथियो।अनिअझडरथियो - जङ्गलमाकतैडाँकालाग्नेहोकि !आफ्नैदेशभित्रयतिभयरत्रासलिएरबाँच्नुपर्नेहाम्रोनियतिलेमदिक्दारथिएँ।हेटौँडाकाट्नासाथऊनिदाउनलागी।मैलेझकझकाएँ।हामीधेरैनजिकरसमझदारीमाथियौँ।मैलेकुराझिकेँ - तिमीजेलमापरेकोरे !केकसरीहो ?मतछक्कपरेँ। 'लामोकथाजस्तोछ-मेरोदाम्पत्यजिन्दगीको।अथवाभनौँमेरोघरपरिवारको।यस्ताकुरासुनेरबोरहुनुभन्दाआनन्दलेनिदाउँ, कसो ?....' उसलेदोधारकुरागरी। 'मलाईबोरलाग्दैनप्रमिला !बरूमध्यानदिएरसुन्छु।अनिसल्लाहरसुझावपनिदिन्छु।' 'अनिकेहीसहयोगपनिगर्छौकि !' मलाईयसप्रश्नकोजवाफतुरुन्तदिनगाह्रोपर्यो।उसलेकेकस्तोसहयोगकोअपेक्षाराखेकीहो ?मअलमलिएँ। 'पहिलेतिम्रोसत्यकथासुनौँ।अनिसहयोगकोकुराआउला।' 'मैलेभन्नैपर्ने ?पछिसुनाउँला।' ऊफेरिहच्की।मैलेकरगरेँ - बाटोपनितकाटिन्छनि ! 'कुनैदिनहामीसँगैक्याम्पसपढ्थ्यौँ, होइन ?हामीले११क्लासपढ्दापढ्दैमाओवादीआन्दोलनसुरुभयो।हाम्रोखेतीपातीसबैसीतागञ्जमाथियो।तिमीलाईथाहाछैनहोला-इस्टर्नसुगरमिलकैछेउछाउ।एकदिनअचानकहाम्रो२०बिघाजग्गामामाओवादीलेरातोझण्डामात्रगाडेनन्, जग्गापूरैकब्जागरे।त्यहीरातिबालाईफोनआयोअबतँसामन्तीलाईहामीमार्छौं।तिमीलाईथाहाछअनिल।नेपालमासरकारथिएनरअहिलेपनिछैन।हामीसबैआत्तियौँ।मान्छेकोआफ्नोप्राणसँगकत्तिडरहुँदोरहेछ -त्यहीरातहामीलाईथाहाभयो।अर्थात्ड्याडी, मम्मी, मरमेरोभाइलाई।रातभरिआफ्नानातेदार, इष्टमित्ररचिनजानकालाईफोनगरेरसल्लाहमाग्यौँ।सबैकोएउटैरायआयो - अहिलेस-परिवारकाठमाडौँजानुराम्रो।यहाँकोघरबहालमालाउने।' हाइवेमागाडीएकनाससँगदौडिरहेकोथियो।यात्रुहरूकोहीनिदाएका, कोहीघुरिरहेकाथिए।मएकनासप्रमिलाकोजीवनकथासुनिरहेकोथिएँ। 'अनि....अनिकेभो....' 'केहुनुअनिल ?कोहीपुलिसमाउजुरीदिनेसल्लाहदिन्थे।कोहीतराईमाअबहाम्रोखैरियतछैनभन्थे।कोहीमानसिकरूपलेहाम्रोमृत्युभइसकेकोभन्थे।हामीलेत्यहीरातनिर्णयलियौँ।घरमासबैतालाकुचीमारेरकामगर्नेयौटामधेसीकेटोकोजिम्मामाघरछाडीहामीभोलिबिहानकोबसमाकाठमाडौँलाग्यौँ।काठमाडौँतजानलाग्यौँअनिल !हामीनिश्चयमाथिएनौँ- हामीकहाँ, कसकहाँजाँदैछौँ ?यौटाअनिश्चितडुङ्गामाचढेकाथियौँ।' -प्रमिलासुँक्क-सँुक्कगरीरूनलागी।बिचरीउसलेमनथाम्नसकिन।मलाईपनिआँसुआउलाजस्तोभयोतरमैलेसम्झाएँ- 'नरोऊप्रमिला !जेहुनुतभइगयो।सबैभगवान्कोकृपा।' 'अनिकाठमाडौँपुगेपछिकेभयो ?' - मैलेप्रमिलाकोसङ्घर्ष -कथालाईअगाडिबढाउनचाहेँ। 'चारचारजनाकाठमाडौँकोठाउँ।कोहीआफन्तकहाँसीधाजानुभएन।केहीदिनलजमाबस्यौँ।अनिबानेश्वरशान्तिनगरमाडेरालिएरबस्यौँ।बुबालेजग्गाकिनबेचकोकारोबारगर्नलाग्नुभयो।आमालेघर-व्यवहारमैलेकुनैप्राइभेटर्फममाजागिर।अमेरिका, ब्रिटेनआदिठाउँमापढ्नपठाउनेव्यवस्थागर्नेत्योर्फममाजागिरखानुनैमेरालागि.....।' विगतसम्झेरऊफेरिरोई। मैलेगाडीबाहिरहेरेँ।ढल्केबरआउनलागेजस्तोलाग्यो। 'हामीकहाँआइपुग्यौँ ?' उसलेसोधी। 'ढल्केबरआउनलागेजस्तोछ।त्यसपछिलाहानआउँछ।' -मैलेभनेँ। 'कोसीआएकोछैनहगि....' उसलेसोधी। 'कोसीआउनचारघण्टाभन्दाबढीलाग्छप्रमिला !तिम्रोकथाटुङ्गियो ?' - मैलेभनेँ। 'तिमीलाईनिद्रातलागेकोछैन ?' 'तिम्रोकथालेमधेरैदुखितछुप्रमिला !बरुभन्दैजाऊ, मसुन्दैजान्छु।' 'त्यसर्फममाकामगर्दैजाँदायौटातन्नेरीकेटोमेरोसम्पर्कमाआयो।हामीसँगैबिहानबुद्धनगरकोक्याम्पसमाअध्ययनगर्थ्यौं।भनुँन - एककिसिमलेहामीबीचप्रेमभयो।बुटवलतिरकोकेटोधेरैहृयान्डसमरफुर्तिलो।मलाईसधैँमोटरसाइकलमाल्याउने-लैजाने।धेरैजसोऊकाठमाडौँकाहोटेलररेस्टुराँहरूमामलाईलिएरजान्थ्यो।कहिलेनगरकोट, कहिलेककनीघुम्नजान्थ्यौँ।धन्यकाठमाडौँआइएछ, मधेसमाबसिरहेकीभए....।बुबालेयसोउसोगरेरपेप्सीकोलामाघरपनिकिन्नुभयो।तीजिन्दगीकारमाइलादिनथिए, रोमान्टिकजिन्दगीथियो।मैलेबी.ए. पनिपारगरेँ। तरजिन्दगीकहाँबगिरहनेखोलाजस्तोहुँदोरहेछर !कहाँसधँैघाममात्रहुँदोरहेछर !आमालेएकरातकानमासुटुक्कसुनाउनुभयो -नानी !तँलाईहेर्नयौटाघरानियाँपरिवारआउँदैछ।तेरोभाग्य ! 'कोकहाँबाट !' -मैलेजान्नचाहेँ। 'तँपनिहेर, ऊपनिहेर्छ।हाम्राकुटुम्बरीनैहुन्।अत्यन्तसम्पन्नपरिवारछ।तैँलेगाडीबाटओर्लनपर्दैन।बुबाकोपनियहीविचारछतरहेरौँतेरोभाग्य !.....' फेरिकानमाफुसफुसाउनुभयो। मैलेप्रतिकारगरेँ -'मलाईअहिलेबिहेगर्नेमनछैनआमा !पढ्दैछुरजागिरपनिखाँदैछु।ममास्टर्सडिग्रीतलिऊँ।अनिबिहेबारीकोकुरा।' 'भोलिबिहानतँलाईक्याम्पसनपठाउनुभन्नुभएकोछबाले।भोलिबिहानकोनास्ताखानेगरीआउँछन्।' 'आमाकोकुरालेमरन्थनिएँ।मविद्रोहगर्नसक्नेस्थितिमाथिइनँ, नसमर्थननै।मेरोलामोगन्थनलेअनिल !तिमीसुन्दैतछौ ?' 'भनभन, मसुन्दैछु।तिम्रोकथालेमलाईकेनिदाउनदिन्थ्यो ?तरप्रमिला !क्याम्पसपढ्दामनपरेकाकेटीसाथीहरूमध्येतिमीपनिथियौ।तिम्रोहाम्रोभाग्य !लभन्दैजाऊ।' मेरोस्वीकृतिपछिऊझन्सरलरसहजभई।हामीलाईलामोबाटोपनिकाट्नुथियो। 'तिमीलाईअबधेरैबोरगर्दिन।मअबआफ्नोजीवनकथाकोक्लाइमेक्समाजान्छु।योमेरोकथावास्तवमाहामीसबैनारीकोकथाहो, आधाआकाशकोव्यथाहो।अँ, मभन्दैथिएँ।भोलिबिहानतीआए-बाबुआमारछोरो।छोरोकोनाममभन्दिन, तिमीलेचिन्नसक्छौ।छोरो१०वर्षअघिदेखिअमेरिकाबसेकोरहेछ - पढ्दैरकामगर्दै।नेपालीकेटीनैबिहेगर्नेउसकोइच्छारहेछ।हामीबीचपरिचयरकुराकानीभयो।ऊकेहीअङ्ग्रेजीमाबोल्थ्यो-केहीनेपालीमा।मलाईमान्छेनरमाइलोलागेन।अमेरिकामाविश्वभरिकाकेटीहरूपाइन्छन्, तिमीलेकिननेपालीकेटीबिहेगर्नचाहेकोभन्नेमेरोसोधाईंमाउसकोएउटैजवाफथियो -तीपतिव्रताहुन्छन्, सतीहुन्छन्, पवित्रहुन्छन्, अर्थात्तीसीताहुन्छन्।अमेरिकामासबैद्रौपदीहरूमात्रहुन्छन्। तरमउसकीसीताहुनसकिनँ।मैलेउसलाईनराम्ररीधोकादिएँ, धोकादिनबाध्यभएँ। -ऊधेरैभावुकभई। हामीलाहानआइपुगिसकेकाथियौँ।बिहानकोआकाशउज्यालोहुनलागेकोथियो।मैलेसोधेँ -तिम्रोकथाटुङ्गिएजस्तोलागेनप्रमिला !अबसिध्याऊँहोला।लाहानमाचियाखानुपर्छ। नभन्दैचियाकालागिगाडी१५-२०मिनेटरोकियो।हामीचुपचापओर्ल्यौंरचियाखायौँ।फेरिगाडीचढ्यौँ।मैलेभनेँ - अबकोसीटाढाछैन।प्रमिलामाएककिसिमकोखुसीकोलहरदेखेँ। 'सुनअनिल !मबिहेगरेरअमेरिकापुगेँ।बुटवलकोकेटोलाईथाहादिइनँ -जरुरीपनिदेखिनँ।न्युयोर्कमाहामीरमाइलोसँगबस्नलाग्यौँ।मपनिडिपार्टमेन्टलस्टोरमाकामगर्नथालेँ।मेरोलागिनयाँक्षितिजखुलेकोथियो, नयाँसपनाहरूदेख्नलागेकीथिएँ।केहीवर्षमानैदुर्घटनाभयो।बुटवलकोकेटोमेरोडिपार्टमेन्टलस्टोरमाआएरमलाईएकनासलेहेरिरहेकोछ।मेरोसातोपुत्लोउड्यो।मलाईकुनैसपनादेखेजस्तोभयो।मैलेभनेँ -तिमीयहाँकसरी ? 'मतिमीलाईखोज्दैआएकोप्रमिला।तिमीलेमलाईकत्तिधेरैधोकादियौ, मेरोजिन्दगीनैबर्बादपार्यौ।अझतिमीयहाँकसरी ?भन्नलाजलाग्दैन।' ऊफक्र्यो।मलाईऊरावणनैश्रीलङ्काबाटआइपुगेजस्तोलाग्यो।भोलिपल्टकोकुराहोअनिल।मएपार्टमेन्टमाएक्लैथिए।घण्टीबज्यो, हेरेँत्यहीमेरोरावणउभिएकोछ।ऊजवरजस्तीभित्रपस्योरमलाईरेपगर्यो।मैलेमेरोजीउभारीछ, विगतलाईबिर्सभनेरधेरैअनुरोधगरेँ।उसलेसबैकुरापत्तालाइसकेकोरहेछ।मेरोश्रीमान्आफ्नोड्युटीमाजानासाथऊसँधैआउथ्योरआफ्नोकर्मदोहोर्याउँथ्यो।मनिरीहथिएँ, लाचारथिएँ।शायदविश्वकासारानारीहरूकोकमजोरीनैयहीरहेछ, अनिल !यसरीनैकेहीसमयबित्यो।मैलेछोरोजन्माएँ -श्रीमान्धेरैखुसीहुनुभयो।घर-माइतीसबैठाउँमाखबरभयोबधाईकाइमेलहरूआए।फेसबुकमाछोरोकोतस्बिरराखियो। तरखुसीकादिनहरूधेरैमहिनारहेनन्।मेरोश्रीमान्लेएकदिनहामीलाईरेड्हृयाण्डफेलापार्नुभयो।उहाँलाईपहिलेदेखिशङ्कारहेछ।एकैछिनमाअमेरिकीप्रहरीआएरहामीलाईहत्कडीलगाए।नऊबोल्नसक्यो, नम।पापधुरीबाटकराएकोथियो।हामीदुबैजेलपर्यौँ। हामीलाईज्यानमार्नेषड्यन्त्रगरेकोआरोपरहेछ।त्यहाँकोमानसिकयातनारपीडाकोकेबयानगरूँ - मभन्नसक्तिनँ। -फेरिप्रमिलारूनलागी।मैलेसबैकुराबुझेँ।मैलेभन्नेकुरापनिकेहीथिएन। 'दुईवर्षजतिजेलमाबसेरमनेपालफर्कें।छोरोअमेरिकामाछ।मकत्तिअभागीरहेँछुअनिल !' 'कोसीआउनैलाग्यो।हामीकञ्चनपुरमाछौँ,' मैलेकुरामोड्नखोजेँ। 'अबतिमीलाईमेरोअन्तिमप्रश्न -अनिल !मेरोयसपीडादायक, थकितरनिरासजिन्दगीमातिमीमलाईके, कसरीसहयोगगर्नसक्छौ ?' मस्पष्टभएँ -'मतिमीलाईकेहीगर्नसक्तिनँ, मेराआफ्नैधेरैसमस्याहरूछन्प्रमिला !आईएमसरी !भेरीभेरीसरी !' प्रमिलालेसुुनीरगम्भीरभई।ऊकेहीबोल्नसकिनँ।बसलेकोसीतर्योरपुलपारिहामीसबैयात्रुहरूउत्र्यौँ।कोहीचियाखानलागे, कोहीकोसीकासानामाछा।मपनिमाछारचियाखाउँजस्तोलाग्यो।दुबैजनासँगैबसबाटऔल्र्यौं।ऊचुपचापओर्लीरदिसा-पिसावगर्नकोसीकिनारातिरलागी। गाडीजानलाग्यो।मैलेकेहीबेरगाडीरोकेँ।प्रमिलालाईयताउताखोजेँ।चारैतिरकराएँ, बोलाएँ।उसकोकेहीअत्तोपत्तोभएन।नयोगाडीछोडेरअर्कोमाआउनेहोकि !-मैलेसोचेँ।भारीमनलिएरगाडीचढेँरबाहिरहेरिरहेँ।प्रमिलालाईकहीँ, कत्तैदेखिनँ। विराटनगरपुगेँ, केहीदिनबसेँ।प्रमिलाकोकेहीअत्तोपत्तोलागेन।काठमाडौँफर्कें -यसैमनभारीछ, गह्रौँछ।मैलेप्रमिलालाईविराटनगरल्याउनैनहुने।विचरीमेरीसाथीप्रमिला !